R.F.: \u201cNee, zeker niet. Ik heb dat onderzoek in 2008 uitgevoerd, dus net aan de vooravond van de financi\u00eble crisis. Wat dat vertrouwen in Tesco betreft, hebben vooral de voorbije voedselschandalen \u2013 met name het paardenvleesschandaal \u2013 veel kwaad berokkend<\/strong>. De mensen geloven Tesco niet meer zo gauw.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Het vertrouwen in andere retailers zal ondertussen echter wel gestegen zijn. Ik geloof nog steeds rotsvast dat men het meeste vertrouwen heeft in een retailmerk<\/strong>. Ten tijde van het onderzoek had men minst van al vertrouwen in premier Gordon Brown, vandaag zullen dat de banken zijn. Ik durf er in ieder geval om te wedden dat in de top vijf nog steeds minstens twee retailers zullen staan.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Waarom? Omdat men het gevoel heeft dat retailers voor de consument werken<\/strong>. Ze zijn er voor jou, als consument, en ze willen je helpen bij je dagelijkse levensonderhoud. Van welke andere instantie kun je zeggen dat ze er echt zijn voor jou? Politici, banken, \u2026? Ik dacht het niet.\u201d<\/p>\n \u00a0<\/p>\n R.F.: \u201cMensen komen elke dag in contact met retail. Iedereen shopt, iedereen gaat naar de supermarkt. De vorige CEO van Tesco heeft ooit gezegd dat hij weet wanneer een vrouw zwanger is nog voor haar partner het weet<\/strong>. Hij bedoelde daarmee dat aan de hand van Tesco\u2019s Club Card, de getrouwheidskaart van de keten, hij bijna meer weet over de Britse bevolking dan zij over zichzelf. Zowat 16 miljoen mensen hebben immers zo\u2019n kaart in Groot-Brittanni\u00eb.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Die schat aan informatie laat ook toe gepersonaliseerde aanbiedingen te doen, die als ze het goed aanpakken, het vertrouwen in het merk nog verder verhogen<\/strong> en klanten het gevoel geven dat ze een heuse band hebben met de retailer.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Retailers spelen ook als geen ander in op de behoeften van het volk: zo heeft Tesco bij het uitbreken van de crisis onmiddellijk zijn prijzen verlaagd<\/strong> en ook meteen een nieuwe budgetlijn gelanceerd. Een assortiment van 4.000 SKU\u2019s basisproducten lag binnen luttele maanden nadat Lehmann Brothers over de kop ging (het faillissement dat algemeen gezien wordt als het startschot van de bankencrisis in 2008, nvdr.) in de rekken. En de mensen apprecieerden dat echt.\u201d<\/p>\n \u00a0<\/p>\n R.F.: \u201cJa, dat is het wel. Er kan misbruik gemaakt worden van die positie<\/strong>. Kijk maar naar de banken: zij hadden ook die macht, en hebben er inderdaad misbruik van gemaakt. Maar nu worden ze ook gestraft. Het paardenvleesschandaal is er een ander voorbeeld van: in die kwestie hebben de grote distributiegroepen en hun leveranciers hun positie misbruikt. Het is natuurlijk mede de schuld van de producenten, maar toch hebben de mensen het gevoel dat het de verantwoordelijkheid is van de retailers. En dat is het ook, daar ben ik van overtuigd.<\/p>\n \u00a0<\/p>\nHoe cre\u00ebren die distributeurs de perceptie er \u201cecht voor de mensen te zijn\u201d?<\/h3>\n
Dat vertrouwen geeft retailbedrijven ook ontzettend veel macht. Is dat geen gevaarlijke positie?<\/h3>\n