\u00a0<\/p>\n
\n\u00a0<\/p>\n
Die verrassende conclusie staat in een rapport dat besteld werd door het Europees Parlement en waarin de staat van het Europese e-retaillandschap werd onderzocht. Het rapport onderzocht welke factoren een rol spelen in het omarmen van e-commerce, welke barri\u00e8res ervoor zorgen dat consumenten niet via het internet kopen en welke hinderpalen bedrijven ervan afbrengen om hun goederen of diensten op het internet aan te bieden.<\/p>\n
Denemarken, Zweden, Nederland en Groot-Brittanni\u00eb vormen een duidelijk afgescheiden kopgroep: twee op de drie inwoners kocht daar tijdens de studieperiode (oktober 2009 tot oktober 2010) minstens \u00e9\u00e9n ding of dienst online. Belgi\u00eb zit met 38% n\u00e9t onder het EU-gemiddelde van 40%, maar ruim voor achterblijvers Roemeni\u00eb en Bulgarije (rond de 5%) of Griekenland en Litouwen (net boven de 10%).<\/p>\n
Sinds 2005 is de e-commercemarkt verdubbeld, maar dan vooral in landen waar de sector al sterk stond. Denemarken, Groot-Brittanni\u00eb en Nederland waren bij de sterkste stijgers in de periode 2005-2010, terwijl die landen in 2005 al bij de top stonden. Alleen Frankrijk, in 2005 nog de grootste internetmarkt, deed het duidelijk minder \u2013 en zakt dan ook naar de zevende plek.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Omgekeerd zat Zweden in 2005 nog in de buik van het peleton, maar dankzij de grootste groei van de hele EU (+50%) sloten zij aan bij de kopgroep. Helemaal achteraan, met een groei van nauwelijks enkele procenten, dezelfde namen als daarnet: Roemeni\u00eb, Bulgarije, Griekenland en Litouwen.<\/p>\n
![\"\"](\"\/sites\/default\/files\/spacer.png\" "\\"\\""){kind=spacer}
In het begin trapt het rapport wel een open deur in: \u00e9\u00e9n van de sleutelfactoren voor het succes van e-commerce is… toegang tot het internet. Het lijstje van landen waar de meeste mensen toegang hebben tot internet klinkt intussen bekend: Zweden (91% van de inwoners) voor Nederland (90%) en Luxemburg (90%).<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Groot-Brittanni\u00eb, Duitsland, Denemarken en Finland, wat e-commerce ook betreft allemaal (sub)toppers, vervolledigen de kopgroep. 78% van de Belgen heeft toegang tot internet, wat een negende plaats oplevert \u2013 ruim voor het EU-gemiddelde van 69%.<\/p>\n
Het is een beetje een zaak van \u201cde kip of het ei\u201d, maar statistisch gezien is er een nog sterkere band tussen een sterke online reclamemarkt en een sterke e-commercesector. De klassieke kopgroep van vier landen staat ook hier het sterkst: Zweden, Nederland, Denemarken en Groot-Brittanni\u00eb zitten allemaal rond of boven de 25%, nummer 5 Luxemburg raakt net aan 20%. Belgi\u00eb zit in een grote groep rond het gemiddelde van 11%.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Roemeni\u00eb is de klassieke geloste (2%) en ook Slovakije (3%) ziet de grote groep wegrijden; in beide landen kromp de het aandeel van internetreclame zelfs. Griekenland, in 2009 nog mee in dat groepje, plaatste een demarrage (+49% op \u00e9\u00e9n jaar tijd) en sluit weer aan bij de staart van het internetreclamepeleton.<\/p>\n
Een tweede belangrijke opdracht voor het rapport was onderzoeken hoeveel mensen echt gebruik maakten van de Europese eenheidsmarkt en online gingen shoppen op sites uit andere lidstaten. Nog geen kwart van de mensen die minstens \u00e9\u00e9n item gekocht hadden op een webshop, deed dat (ook) over de binnengrenzen heen \u2013 in dit onderzoek tellen webshops van buiten de EU dus niet mee.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
In vijf landen lag dat cijfer boven de 50%, niet toevallig allemaal kleine(re) landen die een taal delen met een groter medelid. In Malta koopt ruim 90% van de internetshoppers internationaal, en in Luxemburg en Cyprus is dat nauwelijks minder. Twee grotere landen, die toch voldoen aan die beschrijving, zitten ook boven de helft (Belgi\u00eb en Oostenrijk), terwijl Ierland net onder die mijlpaal zit.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Aan het andere uiteinde zitten landen die hun taal met niemand delen (Polen, Tsjechi\u00eb, Hongarije) of die de \u201cgrote broer\u201d zijn van de toplanden (Duitsland en Groot-Brittanni\u00eb). Al deze landen halen 15% of minder, verder scoren enkel Nederland en Zweden onder het EU-gemiddelde. Ondanks het clich\u00e9beeld over hun chauvinisme halen de Fransen met bijna \u00e9\u00e9n op drie internationale webshoppers veruit de hoogste score van de grote landen.<\/p>\n
Ook in de andere richting scoort Belgi\u00eb overigens erg goed: geen enkel ander land telt meer bedrijven die online goederen of diensten aanbieden. Ons land scoort met 26% bijna dubbel zo goed als het EU-gemiddelde van 14%. Zweden en Denemarken zijn niet veraf, in tegenstelling tot Bulgarije en Itali\u00eb, waar minder dan \u00e9\u00e9n bedrijf op twintig aan e-commerce doet.<\/p>\n
In het tweede grote luik van het rapport trekken de onderzoekers een aantal opmerkelijke conclusies. Nummer \u00e9\u00e9n: e-commerce is niet per se goed voor consumenten, ondanks het clich\u00e9 dat een internetmarkt tussenpersonen elimineert en meer kansen biedt op grote kortingen. Zelfs als het grotere risico op fraude niet wordt meegeteld, gaat het clich\u00e9 niet op. In de plaats van de tussenpersonen die effectief grotendeels gepasseerd worden (denk maar aan reisagenten) zijn nu andere bemiddelaars gekomen.<\/p>\n
Een belangrijk nadeel van het internet is immers dat de stroom van informatie, en dus ook van aanbiedingen voor consumenten, onophoudelijk en onoverzichtelijk is. Dat maakt het voor de consument heel erg moeilijk, om niet te zeggen onmogelijk, om echt het juiste aanbod te vinden. Bedrijven gaan daar handig op in met praktijken als ‘sneeuwbalprijzen’ (ook gekend onder de Engelse naam drip-pricing). Daarbij wordt de consument gelokt met erg goedkope prijzen, die echter met elke extra stap verhogen (denk maar aan low-cost luchtvaartmaatschappijen, die bij de \u201coriginele\u201d prijs telkens extra’s bijdoen, zoals kosten voor bagage, transactiekosten, allerhande opties en vaak ook hogere tarieven omdat er van de goedkoopste plaatsen soms maar een handvol per toestel zijn).<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Hoewel dit strikt genomen niet illegaal is, is het wel een inbreuk tegen een transparante markt. De achterliggende theorie is die van \u201closs aversion\u201d: de consument die een product of dienst aan een heel lage prijs ziet, gaat dat onbewust al als het zijne beschouwen en veel overhebben om het niet te verliezen.<\/p>\n
Bovendien klopt ook het clich\u00e9 niet dat internetverkoop de nood aan tussenpersonen uitschakelt. Integendeel: er zijn er zelfs bijgekomen, want naast diegene die de rol van de reisagent hebben overgenomen (informatie filteren en goede aanbiedingen zoeken, wat nu gebeurt door zoekmachines en gespecialiseerde sites) zijn er nog anderen bijgekomen, zoals sociale netwerksites waar consumenten diensten kunnen aanraden \u2013 of afraden \u2013 terwijl ze niet noodzakelijk objectief zijn. Daarnaast telt het onderzoek ook bedrijven die internettoegang verlenen als “nieuwe tussenpersonen”.<\/p>\n
Ook reclame is een heel belangrijk onderdeel van de e-commercesector, zo blijkt. Niet alleen helpen advertenties waardevolle sites te blijven bestaan, bovendien kunnen ze zorgen voor een positief en betrouwbaar imago. In een sector waar de belangrijkste zorg van consumenten de vrees voor fraude is, is een sterke merknaam levensnoodzakelijk: consumenten moeten het merk immers kunnen vertrouwen aangezien ze de goederen niet echt kunnen vastpakken en de werknemers niet echt kunnen aanspreken. Het EU-onderzoek concludeert dat consumenten toch meer vertrouwen stellen in bedrijven die veel investeren in reclame, ook al weten ze dat reclame niet meteen de meest objectieve bron van informatie is.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Naast wantrouwen wijst het rapport ook op andere barri\u00e8res die consumenten ervan afbrengen om online te kopen, zoals \u201cniet genoeg computerkennis\u201d (16%) of \u201cgeen creditcard\u201d (12%). 62% gaf echter gewoon de voorkeur aan zelf fysiek gaan shoppen. Het wantrouwen dat 64% van de respondenten zegt te hebben, is overigens grotendeels onterecht: amper \u00e9\u00e9n op honderd gaf aan ooit echt problemen te hebben gehad met fraude bij een internetaankoop.<\/p>\n
De Belgen verklaren overigens de gelukkigste webshoppers te zijn: van alle EU-burgers klagen we het minst (11% tegenover het EU-gemiddelde van 17%) en als het dan toch tot een klacht komt, zijn we het meest tevreden met de afhandeling ervan (36% is \u201cheel tevreden\u201d: beduidend beter dan het gemiddelde van 21%). De Nederlanders zitten voor beide lijstjes netjes in het midden, terwijl Roemenen en Bulgaren (nogmaals) bij de slechtste leerlingen zitten.<\/p>\n
Ook aan bedrijven werd gevraagd wat voor hen de grootste hinderpalen zijn om een (internationale) webshop uit te bouwen. De allergrootste boosdoener daar is de complexe wettelijke situatie met, naast de Europese regels, ook nog overal verschillende nationale en regionale wetten en decreten. Zowel bij het opzetten van een website als voor het behandelen van klachten is de regelgeving totaal onoverzichtelijk, zo klagen de bedrijven.<\/p>\n
\u00a0<\/p>\n
Ook het Europese lappendeken van talen (en de bijhorende vertaalkosten) wordt vaak aangehaald als problematisch \u2013 voor het dubbel van de bevolking van de VS telt de EU 23 offici\u00eble talen. Als derde grootste ergernis komen de betaalsystemen naar voor, die soms erg kunnen verschillen van land tot land.<\/p>\n
Het rapport raadt dan ook vooral aan om de wetgeving eenvormig te maken, vooral dan wat betreft het wegwerken van regionale verschillen die de eenheidsmarkt hinderen. Ook wetten over consumentenbescherming \u2013 en consumenten ervan bewust maken \u2013 verdient meer aandacht, net als ondersteuning voor bedrijven die een internationale webshop willen opzetten. Daarnaast moet Europa ook komaf maken met \u201cmogelijk oneerlijke prijszettingen\u201d zoals het fenomeen van ‘sneeuwbalprijzen’.\u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
\u00a0 \u00a0 Die verrassende conclusie staat in een rapport dat besteld werd door het Europees Parlement en waarin de staat van het Europese e-retaillandschap werd onderzocht. Het rapport onderzocht welke factoren een rol spelen in het omarmen van e-commerce, welke barri\u00e8res ervoor zorgen dat consumenten niet via het internet kopen en welke hinderpalen bedrijven ervan […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":84,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"inline_featured_image":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[36],"tags":[],"people":[],"extra":[],"company":[],"topic":[],"region":[],"class_list":["post-798","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-retaildossier"],"acf":[],"yoast_head":"\n