Wie appelen met peren vergelijkt, krijgt zure citroenen naar het hoofd. Als het al geen rotte tomaten waren. Hartelijk sfeertje alweer, afgelopen week in de foodretail. Russen blijken intussen gewoonweg welkom in Antwerpen, ook al verkopen ze geen filet pur maar ordinaire worst.
Lucratief
Rare wezens, die consumenten. Ge kunt gij daar niet aan uit. Ze drinken bijvoorbeeld weer meer Heineken – waarom toch? Dat ze met koffers vol leeggoed de grens oversteken, dat is dan weer perfect verklaarbaar: statiegeldtoerisme is en blijft lucratief. Grenzen zijn relatief in het eengemaakte Europa, maar niet voor politici, die mogelijk nog jaren gaan bakkeleien over maatregelen tegen zwerfvuil. Het kleingeld kunnen shoppers intussen gebruiken om chocolade te kopen, die schier onbetaalbaar wordt, ook al kunnen cacaoboeren er niet van leven.
Geef jonge ouders een kans om hun rusteloze kinderen enkele uurtjes zoet te houden tijdens het weekend, en je scoort. Zeker als je er een educatieve strik rond knoopt. Dat bewees Delhaize: zo’n tienduizend mensen kwamen zich tegoed doen aan proevertjes in Paleis 3 op de Heizel. “Even veel als op de eerste editie van Tomorrowland”, hoorden we. Jaja. Het decor was bepaald niet zo verbluffend als in Boom, maar met een beetje geluk kon je er heuse celebrities tegen het lijf lopen: Average Rob, Pascale Naessens, Sofie Dumont, Sven Ornelis, Peter Goossens… zelfs ondergetekende liep er eventjes rond, weliswaar niét om er een workshop Koken met Belgische asperges te begeleiden, wat ergens een gemiste kans is, maar goed.
Tovergroentjes
Qua charmeoffensief naar de oh zo belangrijke doelgroep van gezinnen met jonge kids was dat Wonderfood Adventure Festival dus geen verkeerde zet. Anderzijds werd afgelopen week pijnlijk blootgelegd hoe Delhaize erin slaagt die Kleine Leeuwtjes en ontbijtproducten en dergelijke fors in prijs te verlagen: door extra marge te nemen op groenten en fruit, die met hun gezonde imago nochtans een cruciale rol spelen in de strategie van de keten. Meer dan 30% duurder dan Colruyt, bleek uit een prijsvergelijking. Ondanks die Nutri-Score korting van 10%. Asjemenou. Dàt moeten wel tovergroentjes zijn.
De aanstoker van het prijsgeweld in het groenten- en fruitrayon? Dat is Lidl. Al enkele weken publiceert de discounter een prijsvergelijking in z’n folder om te bewijzen dat ze de verse waar elke dag tegen de laagste marktprijs verkopen. Tot bijzonder grote ergernis van de concurrenten, die de vergelijking op z’n vriendelijkst “misleidend” noemen, wegens appelen met peren, tijdelijke verlagingen en heimelijke verhogingen, en geen enkel oog voor evidente kwaliteitsverschillen. Maar de media smulden ervan. Toch opmerkelijk: de marktleider stelde enkele weken geleden nog ferm dat ze nooit zouden stunten met landbouwproducten. In Merelbeke trekken ze zich daar niks van aan. En nu moet Halle wel volgen.
Armworstelen
Klanten van Jumbo die aan snelle suikers en vetten verslaafd zijn, kunnen tot hun grote opluchting opnieuw naar hartenlust spotgoedkope pizza’s van Dr.Oetker inslaan, of mierzoete Oreo’s en Milkarepen, maar voorlopig nog geen Pringles of Haribo-snoepjes. Het Gele Gevaar heeft prijsakkoorden bereikt met vier grote leveranciers (waaronder ook Danone en Douwe Egberts) maar nog niet met iedereen. Of dat armworstelen ook écht prijsvoordeel oplevert? Experts hebben zo hun twijfels: “Dè beste prijs bestaat niet”, aldus een inkoper van Ahold Delhaize. En boycots schaden beide partijen. Maar het kan wel interessante PR opleveren, soms.
En het hoeft niet altijd omzet te kosten: ondanks de boycot door Carrefour deed PepsiCo uitstekende zaken in Europa, vorig kwartaal. In tegenstelling tot Unilever, dat kampt met tegenvallende foodverkopen op het oude continent. Elders doen de “power brands” van de multinational wél wat er van hen verwacht wordt. Nestlé daarentegen moet het nog altijd hebben van prijsverhogingen.
Nachtmerries
Over Carrefour gesproken: niemand die erop gerekend had dat de retailer dit jaar de recordomzet van maart vorig jaar zou evenaren, toen ze hele horden hongerige Delhaize-klanten over de vloer kregen die niet in hun vertrouwde winkel terecht konden. Uiteindelijk wisten ze de schade nog te beperken. Benieuwd naar het vervolg.
Helemaal voorgoed voorbij evenwel: het tijdperk van de flitsbezorgers. Quick commerce is even snel gegaan als gekomen. Getir plooit zich nu noodgedwongen terug op Turkije, het enige land waar ze wat geld verdienen. De overname van Gorillas bleek niet de beste belegging. Flink heeft intussen ook Frankrijk verlaten. De opportuniteit die de pandemie bood, bleek van al te korte duur. Tja, de leveranciers van plexischermen en ontsmettingsgels hoor je ook niet meer, hé. En wie herinnert zich de Clipeez nog? Die zes miljoen sets herbruikbare handvaten van Colruyt duiken af en toe nog op in een nachtmerrie van Jef: ze liggen helaas op de plastic afvalberg.
Fluo-fris
En dan nog dit. Het is ze dan toch gelukt, met een goeie week vertraging. Maar de commotie bleef beperkt: een near non-event zou je de opening van die vierde Belgische MyPrice in Deurne kunnen noemen. Het nieuwe is er al een beetje af. Geen openingsceremonie met knallend vuurwerk, zo gek zijn ze nu ook weer niet. Evenmin een tierende burgemeester om de Russen tegen te houden – die had het te druk met de Antwerp 10 Miles. Prioriteiten.
Kort samengevat: hij is open, hij zit op een locatie waar eerder Carrefour Market en MyFood ten onder gingen, hij verkoopt stapels Litouwse worst en een boel andere dubieuze versnaperingen tegen bodemprijzen (die fluorescerende frisdranken, komen die uit de regio Tsjernobyl misschien?), keukentoestellen die mogelijk ergens van de camion zijn gevallen, en zowaar een Bordeauxwijn, die we niét voor u hebben gedegusteerd. Ook van de gratis proevertjes zijn we afgebleven. U doet wat u wil, natuurlijk. Dat ga ik ook doen, dit weekend. Maar niet in Deurne. Tot volgende week!
