Terwijl we allemaal snakken naar een straaltje zonneschijn, laat staan een eigen plek onder die ongrijpbare zon, barst de strijd om onze online miskopen los. Zijn retourpakketten het nieuwe goud? En wat heeft de maffia met Chinees-Italiaanse luxehandtassen te maken?
Allemaal retourverwerker
Niet tevreden, pakje terug? Ho daar, houd het nog heel even en stuur het dan zelf naar de volgende klant. Dat is het C2C-idee voor retourlogistiek, dat tot een winststijging van 34% zou kunnen leiden. Hoe het in de praktijk haalbaar is om klanten spullen netjes verpakt en op tijd te laten doorsturen, dat vertellen de onderzoekers er niet bij. Ze hebben wellicht nooit de staat van teruggestuurde pakketjes in een Bol-retourcentrum gezien, laat staan spullen op Vinted besteld.
Of waarom het niet afzetten bij de Kringwinkels? De Kringwinkels azen namelijk op de teruggestuurde pakjes van retailers en producenten. Ze zijn tenslotte dé experten in ongewenste spullen, waarom dan ook niet de retourpartner van de retail worden. De een zijn afgekeurde microgolfoven is de ander zijn geweldige kringloopvondst.
De beste retours zijn echter geen retours, zoals ook Zalando maar al te goed weet. De modewebshop die met notoir hoge retourcijfers kampt – na de praktijk zelf uit te vinden en tot maatstaf te maken – stelt alles in het werk om mensen het juiste product te laten kiezen. En wie weet beter wat mensen willen dan de robots? Artificiële intelligentie zal je binnenkort precies vertellen wat te dragen en in welke maat, vertelde general director Fabio Baum op het RetailDetail E-commerce & Omnichannel Congress tijdens zijn keynote, die je nu kan herbekijken op RetailDetail Connect & Learn.
Schuld van het rare weer
Ondertussen heeft Zeeman last van het weer. Door het “rare weer” verkocht de discounter vorig jaar ‘maar’ 4,5% meer. Die perfecte storm die ondertussen al vier jaar woedt, zullen ze bedoelen? En zal de concurrentie van pakweg Lupilu er voor niks in tussen zitten? Het babyhuismerk van Lidl wil marktaandeel afsnoepen bij de strategisch o zo geliefkoosde doelgroep van jonge gezinnen. Met een showroom-only pop-upshop op de Antwerps Meir, zowaar. Er zijn geen harddiscounters meer…
“Wanneer we de zon nodig hadden was het koud, wanneer het koud moest zijn was het te warm, en daartussen was het aan het regenen”, valt Joachim Rubin van LolaLiza niettemin bij. Gelukkig blijft het niet bij een weerpraatje voor de ambitieuze CEO, die als Belgische onderneming blijft vechten voor een plek onder de zon. Hoe? Dat hoor je op de RetailDetail Marketing Day op 19 september.
Je eigen plek onder de zon
Dat de zon niet zomaar voor iedereen schijnt, bleek deze week inderdaad opnieuw. Esprit is zijn potentiële koper kwijt, terwijl Scotch & Soda na een dik jaar alweer de handdoek in de ring gooit. Zelfs boven de Italiaanse modeateliers pakken de donkere wolken samen. De Italiaanse autoriteiten zijn het (eindelijk) beu dat Chinese migranten er hedendaagse sweatshops runnen waar moderne slaven Dior-tassen en Armani-jeans ironische ‘made in Italy’-labels innaaien.
De productiekost van zo’n Italiaans-Chinese Dior-handtas: zo’n 50 euro. De verkoopprijs: 2.600 euro. Het hoort vast niet bij de methodes voor “strategische autonomie, vooral in kritieke industrieën” – om minder afhankelijk te worden van China – waar Koen De Leus, hoofdeconoom bij BNP Paribas Fortis, het op de Captains of Retail over zal hebben. Om het aan te klagen maakt de rechtbank enigszins toepasselijk gebruik van een wetmatig trucje uit het maffiatijdperk: de luxehuizen worden niet aangeklaagd, maar onder toezicht geplaatst tot ze hun (achter)kamers netjes opruimen.
“Bedrijfsleiders moeten proactief en voorbereid zijn op een volatiele omgeving. Het komende decennium zal gekenmerkt worden door aanzienlijke veranderingen, maar ook heel veel opportuniteiten voor mensen die weten wat er te wachten staat”, aldus Koen De Leus. Niet alleen komend decennium, beste Koen, dat geldt zelfs al voor komende week! Graag tot dan dus, voor een spannend vervolg.
