“De leeuw is niet dood”

Een rustige, wat gelaten sfeer overheerste tijdens de “historische” bijzondere algemene vergadering die de fusie tussen Delhaize en Ahold bezegelde. Eén aanwezige plaatste een emotionele, kritische noot. En wie was de geheimzinnige dj? 

Vriendelijk protest

Zo’n historische vergadering wil je niet missen, ook al weet je dat er weinig nieuws te rapen valt. Het begint nochtans goed: voor de ingang van de Proximus Lounge, waar de vergadering plaatsvindt, delen vakbondslui biljetten van anderhalf miljoen dollar uit, een verwijzing naar de aanblijfbonus voor ceo Frans Muller. Geen grimmig protest overigens: ze verlenen vriendelijk doorgang aan alle deelnemers. 

In de zaal verwelkomt de energieke Frans Muller de binnenkomende aandeelhouders met een handdruk. We herkennen enkele bekende gezichten: ex-ceo en ex-voorzitter Gui de Vaucleroy is er, ex-ceo België Michel Eeckhout, huidig ceo België Denis Knoops, bestuurders Dominique Leroy en Patrick Maeseneire. 

Op de achtergrond klinkt “The First Cut Is The Deepest” (voor de liefhebbers: de versie van P.P. Arnold, 1967). Opmerkelijke muziekkeuze toch. Moeten we daar iets achter zoeken? 

Betere inkoopcondities

Slechts 61,72% van de aandelen blijkt op de vergadering vertegenwoordigd. Dat is voldoende voor een geldige stemming, maar het lijkt niet bepaald op een grote betrokkenheid van de aandeelhouders te wijzen. Toch doet voorzitter Mats Jansson na een reeks legale formaliteiten een ultieme inspanning om mogelijke twijfelaars te overtuigen: “Dit is een mijlpaal in de geschiedenis van Delhaize. De retailwereld ziet er vandaag totaal anders uit dan 100 jaar geleden. Daarom is dit de beste weg voor het bedrijf. Het sterke Belgische erfgoed zal niet verloren gaan.”

Ook Frans Muller neemt de argumenten nog eens door. Hij wijst nogmaals op de grote complementariteit tussen beide groepen en op de te verwachten synergieën. Die komen voor meer dan de helft uit betere inkoopvoorwaarden bij de merkfabrikanten en de huismerkenleveranciers. Hierbij zijn ze verwittigd… 

Muller benadrukt verder de heldere strategie van de nieuwe groep, met de focus op supermarkten en convenience, en een sterke digitale expertise als differentiërende factor. Op de slides lezen we dat Delhaize het leidende merk blijft in België, maar daar worden verder geen woorden aan vuilgemaakt. 

Applaus gevraagd voor Frans Muller

Leuker wordt het bij de vraag- en antwoordsessie. Bij de eerste spreker is het al prijs: “Ik heb u daarnet al even op het toilet ontmoet”, geeft hij Mats Jansson mee. Hilariteit. Zijn eerste vraag is er één die bij wel meer Belgische aandeelhouders leeft: bovenop de 15% roerende voorheffing die ze in Nederland betalen op het dividend, moeten ze in België nog eens 27% afdragen op het resterende bedrag. Dat is nu eenmaal de Europese regelgeving en daar valt helaas weinig aan te doen, antwoordt CFO Pierre Bouchut, maar het dividend van de nieuwe groep zal wel gevoelig hoger liggen. Dat compenseert.

Bill McEwan, voorzitter van het remuneratiecomité, krijgt de ondankbare taak om nogmaals de aandelenbonus van Frans Muller te verdedigen. Mats Jansson doet er een schepje bovenop en spreekt z’n waardering uit voor het werk dat de ceo de afgelopen jaren verrichtte, verwijzend naar de evolutie van de beurskoers. “Bovendien is hij een heel fijn persoon om mee te werken. Ik zou een applaus voor hem willen vragen.” Het handgeklap klinkt maar flauwtjes.  

Tranen om Delhaize

Het merendeel van de aandeelhouders van Delhaize zijn institutionele beleggers. Die malen niet om de naam of de familietraditie, voor hen tellen de cijfertjes. Maar er zijn ook mensen die zich minder comfortabel voelen bij de fusiebeslissing. 

Voor het hoogtepunt van de middag zorgt familiaal aandeelhouder Edgar Charles Cooman d’Herlinckhove met een aandoenlijke speech. Voor hem gaat het niet om een huwelijk maar om een uitvaart. “Onze ouders, onze grootouders en overgrootouders zouden in tranen uitbarsten bij het overlijden van Delhaize. Volgend jaar had de leeuw zijn 150ste verjaardag kunnen vieren. Ik kan de begrafenis niet verhinderen, maar ik zal me onthouden bij de stemming.” Hij oogst een mager applaus. 

“Ik begrijp de emoties en ik herken ze ook”, reageert Mats Jansson. En ook hij wordt even persoonlijk, wanneer hij vertelt over de grote teleurstelling van zijn eigen vader toen de coöperatieve retailgroep ICA, waar hij winkelier was, verkocht werd. Aan Ahold, nota bene. Jansson zelf was toen deputy ceo van de retailer. Hij besluit: “De leeuw is niet dood, maar zet een volgende stap in zijn carrière.”

Heerlijke koekjes

Er wordt elektronisch gestemd. Een testvraag luidt: “Bent u het ermee eens dat de Delhaize Taste Of Inspiration koekjes heerlijk smaken?” 99,16% stemt voor. 

Het fusievoorstel krijgt de steun van 99,6%. Of toch niet? Een alerte aanwezige merkt op dat de score niet kan kloppen, omdat de onthoudingen foutief werden meegerekend. Het cijfer wordt snel gecorrigeerd naar 96,71%. Maar ook dat blijkt fout. De persmededeling spreekt nu van “ongeveer 96,2%”. Over de bonus voor Muller is er minder eensgezindheid (maar ook minder verwarring): 59,3% is voor. 

Een boodschap van Bob Dylan

Gui de Vaucleroy mag een slotwoord uitspreken. Volgens hem is de balans positief: “Het enseigne Delhaize blijft gevrijwaard in België, en de naam Delhaize blijft behouden in de bedrijfsnaam. Lang leve Ahold Delhaize!” 

Dan is de vergadering afgelopen. De aandeelhouders worden uitgenodigd op een receptie, de journalisten krijgen nog een persbriefing waarop niets nieuws wordt verteld. In afwachting klinkt er opnieuw muziek: het is, ik verzin dit niet, Bob Dylan met The Times They Are A-Changing (1964). Wie is toch de dj van dienst, die ons een boodschap wil meegeven?