België - NL
Nederland - NL
España - ES
France - FR
Europe - EN
Zeeman trekt de kaart van de transparantie: consumenten mogen alles vragen over de duurzaamheid van het merk, de retailer belooft antwoord. Of het nu over kinderarbeid of waterverbruik gaat.
Vragen over lage prijzen
In een nieuwe marketingcampagne zet Zeeman transparantie centraal. De discounter lanceert op zijn website een permanente vraag- en antwoordpagina, waarop consumenten hun vragen kunnen delen over de maatschappelijke verantwoordelijkheid van het label. Ook de eerder gestelde vragen en antwoorden zijn op de site na te lezen.
“Lage prijzen roepen soms vragen op”, beseft Zeeman namelijk. Kan een een T-shirt van onder de 4 euro bijvoorbeeld wel oké zijn? Krijgen de makers dan wel fatsoenlijk betaald, of wordt het door kinderen gemaakt? Zeeman roept in zijn nieuwste campagne klanten op om niet te blijven rondlopen met dergelijke vragen, maar ze gewoon te stellen.
“We geloven oprecht dat het goed is iedereen mee te nemen in onze dilemma’s en de stappen die we zetten. We willen het daarom makkelijker en toegankelijker maken voor mensen om hun vragen aan ons te stellen”, klinkt het.
Meenemen in de dilemma’s
In alle zeven landen waar de retailer actief is, loopt nu een tv-spot, folder en socialemediacampagne waarop nieuwe collectie basics van Zeeman te zien is met drie vragen als opschrift: “3.49? Gemaakt door kinderen zeker?”, “Hoeveel water kost het maken van dit T-shirt?” en “Krijgt de maker van deze sweater wel fatsoenlijk betaald?”.
Om alvast te antwoorden: Zeeman controleert zelf en met FairWear op kinderarbeid in de toeleveringsketen, een katoenen T-shirt gebruikt ongeveer 2.700 liter water en de retailer betaalt momenteel bij vijf leveranciers een zelfbepaald “leefbaar loon”, in plaats van enkel het wettelijke minimumloon. De keten zegt dat aantal leveranciers ieder jaar verder uit te breiden, steeds in samenwerking met andere retailers.
In 2017 voerde Zeeman al eens de campagne ‘De puntjes van kritiek’, waarbij het klanten, MVO-stakeholders en geïnteresseerden uitnodigde op kantoor om hun kritische vragen te stellen. De antwoorden werden gepubliceerd in het boekje ’26 puntjes van kritiek’.
