Hoera: de échte winnaars van de inflatie zijn eindelijk ontmaskerd. Ze ontkennen nog wel hardnekkig, maar de cijfers zijn wat ze zijn. Tenzij ze dat niet zijn? Filet Pur gooit nog wat frituurolie op het vuur.
Nationale friet
Leve de wetenschap! Enfin, voor zover economie een échte wetenschap is, en geen ideologie vermomd als een ratjetoe van toegepaste psychologie en warrige sociologie op een bedje van statistieken die alles en niks tegelijk bewijzen. Maar toch: dank zij een econoom weten we nu eindelijk wie de échte graaiers zijn die de winkelkar onbetaalbaar hebben gemaakt. Spoiler: het zijn níét de supermarkten, of wat had je gedacht. Die hebben hun marges alleen maar zien krimpen als plofkipfilets in de braadpan, ondanks hun heldhaftige conflicten met de merkenmultinationals.
Maar het zijn ook niet de bekende A-merkleveranciers, die steevast wenend terugkeren van de prijsnegotiaties met hun inkopers – met uitzondering misschien van Ferrero, eerder een drugsdealer dan een voedingsfabrikant weliswaar. Nee, de échte winnaars van de voedingsinflatie leven tevreden in het verborgene. Het zijn hoofdzakelijk de geniepig graaiende leveranciers van grondstoffen en basisproducten die de kassa zo hard horen rinkelen dat ze er tinnitus aan dreigen over te houden. Eentje kwam schaamteloos weg met een winststijging van bijna 6000%. Neen, daar staan geen drie nullen teveel. Ik schrijf het voor alle duidelijkheid even voluit: zesduizend procent! Een producent van onze nationale friet, nog wel.
Onbetamelijke woekerwinsten
“Jamaar, dat is omdat we zo sterk innoveren”, protesteert de beschuldigde nog. Inderdaad: als je ‘Airfryer’ op de verpakking zet, kan je zomaar de prijs verdubbelen. Tsjakka! Hebben de aardappelboeren dan ook hun deel van die onbetamelijke woekerwinsten opgestreken? Niet echt, maar ze klagen niet: contractteelt heeft zo z’n voordelen. Daarom hebben we de afgelopen weken de tractoren niet zien oprukken richting Nieuwkerke.
Dat de marges in de voedingsketen ongelijk verdeeld zijn, staat buiten kijf. Alleen koelen die landbouwers hun woede al de hele tijd op de verkeerde vijand. Gelukkig is er Filet Pur, als ervaren gids tijdens de moeilijke tocht: suggereerde ik twee weken geleden al niet de lancering van een keurmerk voor slaafvrije groenten en varkenshaasjes van bij ons? Welnu, Alexia Bertrand heeft dat ook gelezen. Het gaat er komen: een ‘fair price label’, dat garandeert dat alle schakels in de keten een eerlijke prijs hebben gekregen voor hun noeste arbeid. Ook een verbod op stuntpromo’s met landbouwproducten ligt op tafel.
Rare klanten
Dat zullen ze bij Intermarché (deze week: 3+3 gratis op de boerenworst) misschien minder leuk vinden, maar goed. Het is voor onze bestwil, moet je maar denken. Want met die fameuze eiwitshift wil het maar niet vlotten, in Vlaanderen – over Wallonië zullen we maar zedig zwijgen, ze zijn daar zo zot niet om er nog maar aan te dénken om kikkererwten te eten. We kochten de afgelopen vijf jaar amper minder vlees en slechts een klein beetje meer veggieproducten, terwijl er nochtans keus genoeg was. Gewoontediertjes: klimaatramp of niet, van ons dagelijks vleesje moeten ze afblijven.
Al zijn er wel degelijk retailers die op geen inspanning meer of minder kijken om onze consumptie een zetje in de goeie richting te geven. In steeds meer winkels van Delhaize vinden klanten nu de plantaardige en gezonde producten van Kazidomi – de tofu en de kombucha zijn blijkbaar ware bestsellers. Echt? Rare klanten, die Superplusshoppers.
Ieder z’n waarheid
De Leeuwen waren om wel meer redenen niet uit het nieuws weg te slaan de voorbije dagen. Na de publicatie van de jaarresultaten van Ahold Delhaize, woensdag, bleek ieder z’n waarheid te hebben: in Belgische media ging de focus logischerwijs naar de goede prestaties van de overgedragen Delhaize-supermarkten – maar ook naar de hoge kost van die herstructurering. In Nederland was de stemming opvallend somber, met koppen als “De rek is eruit”, “De winst keldert”, enzovoort. De ernstiger financiële pers constateerde droogweg dat de retailer de verwachtingen inloste.
En zo is het maar net: met Frans Muller, de rustige vastheid in persoon, weet je precies waar je aan toe bent. No alarms and no surprises. Dus ging het aandeel hoger. De beurs heeft altijd gelijk: er is helemaal niks aan het handje met Ahold Delhaize. Die knauw in de winst is grotendeels te wijten aan het toekomstplan in België. Dat is geen kost, maar een investering die ze zo weer terugverdienen. Die verzelfstandigde winkels gaan omzet en marktaandeel winnen dat het een aard heeft, om zo de facto te bewijzen dat de belabberde prestaties van de afgelopen twintig jaar enkel en alleen de schuld waren van de vakbonden. Kan niet mislopen.
Troetelkind
In het kader van een groot internationaal digitaal transformatieprogramma krijgt Delhaize bovendien binnenkort een nieuwe super-app, net als alle andere supermarktketens van de groep in Europa. Hoewel. Alle? Niet echt: Albert Heijn mag als enige nog wél zijn eigen app behouden. Hm, hoe moeten we dat interpreteren? Zou het iets zeggen over de machtsverhoudingen binnen het concern? Als in: het troetelkind in Zaandam behoudt een uitzonderingsstatuut, de gezamenlijke app is er voor de ketens in ontwikkelingslanden? Bon, dat hebben we dan genoteerd. Tot volgende week!
