[Filet Pur] Klein bier

Het Belgisch kampioenschap armworstelen is dan toch begonnen, maar dat betekent nog niet dat de prijzen écht gaan dalen. En wat is het verband tussen e-commerce en verse vis? Of tussen wortelen en BDSM? Filet Pur onthult!

Schot voor de boeg

Er staat een héle grote kerstboom voor de kantoren van RetailDetail, er flikkeren volop lichtjes en het klinkt de hele dag van jingle bells. Als je niet beter zou weten, dan ging je welhaast dromen van vrede op aarde voor alle mensen van goede wil. Maar dat zou van een verregaande naïviteit getuigen en zo zijn we nu ook weer niet. Zonder de schrijnende brandhaarden in de rest van de wereld te willen relativeren: in de foodretail is er van een Warmste Week hoegenaamd geen sprake.

Immers, dachten wij vorige week nog dat verdacht lege supermarktrekken eerder iets voor nà de feesten zouden zijn? We dachten verkeerd! Het eerste schot voor de boeg is gelost: er moest er per sé eentje laten zien wie de sterkste was, in de onderhandelingen tussen Colruyt en AB InBev. Wie van de twee een dreigement in daden omzette? Dat mogen we uiteraard niet weten, maar het resultaat was voor iedereen zichtbaar. Zo goed als géén Stella of Jupiler in de rayons, wel het vertrouwde kaartje: “Wij onderhandelen met de leverancier om u de laagste prijs te kunnen blijven aanbieden.”

Rotte patatten

En dat toch wel nét nu de Jupiler in promotie stond, bovendien. Bad timing? Bwah, staat dat klein bier niet het hele jaar door in promo, tegenwoordig? En deze tijd van het jaar drinken we toch champagne in plaats van slappe pils? Ze waren er trouwens snel uit, hoor: volgende week weer volle rekken, belooft de marktleider. Niemand wil in deze cruciale maand een euro omzet mislopen. Maar in elk geval: de toon is gezet. Het gaat hard tegen hard, kerst of geen kerst. Enkel en alleen in het belang van de armlastige consument, uiteraard.

Dat ook doorgaans democratische groenten als ajuinen en wortelen onrustwekkend duur zijn geworden, daar kan je de merkfabrikanten de schuld niet voor in de schoenen schuiven. Jammer. Tja, dat hondenweer hé. De patatten liggen te rotten op de velden. Maar hey: in de winkelrekken beginnen de prijzen dus wél te dalen. Enfin, een héél klein beetje dan toch. Op verdere prijsdalingen hoeft niemand te rekenen, waarschuwen de fabrikanten, want hun marges zijn intussen gekrompen tot stilaan microscopische proporties. Ze smeken om steunmaatregelen en een minister van industrie in plaats van bijkomende taksen. Straks gaat iederéén in Frankrijk winkelen.

Jachtseizoen is open

Bij onze zuiderburen wordt het evenmin gezelliger, trouwens. Maar wel interessanter. Intermarché en Auchan willen er niet alleen samen het grootste deel van Casino overnemen – ze hopen hun rivalen E.Leclerc en Lidl in snelheid te pakken – maar ze gaan ook nog eens samen inkopen, teneinde de inhalige merkfabrikanten een fors halt toe te roepen. Spannend vervolgverhaal is me dat. Voor wie zich afvraagt wat daar achter zit: het wordt in Frankrijk zo mogelijk nog moeilijker dan bij ons om winkels te openen. Voor nieuwe hypermarkten van meer dan 10.000 m² mogen de retailers het helemaal vergeten zelfs. Dus is de enige weg die van de acquisities. Dat laten ze zich geen twee keer zeggen: het jachtseizoen is open.

Het probleem is nu eenmaal, dat het zonder winkels niet lukt. E-commerce is vooral een interessant extraatje om klanten naar de supermarkt te lokken voor het ophalen van hun boodschappen, vindt Frans Muller. Ahold Delhaize denkt er wel winst mee te maken binnen een jaar of twee, maar als dat niet zou lukken is het ook geen ramp: een afdeling verse vis is ook niet altijd rendabel, maar ze werkt wél als een magneet op koopkrachtige shoppers. Die er dan een goeie fles Chablis bij kopen en er nog eentje gratis krijgen ook. Voilà.

Met de blokken spelen

Over Delhaize gesproken: daar geven ze het aan huis bezorgen allerminst op. Meer zelfs, ze testen er nu een gloednieuw elektrisch aangedreven ultraslank mini-bestelwagentje voor leveringen in de compleet vastgelopen Brusselse binnenstad. Iets om mee tussen stilstaande salariswagens te slalommen. Goed gezien: als ze op die fameuze klimaattop in Dubai niet overgaan tot een verbod op fossiele brandstoffen, dan zal de slagkrachtige Brusselse regering wel zelf beslissen om verbrandingsmotoren helemaal uit het historische centrum te bannen. De leeuwen zijn er klaar voor. Nu u nog.

Een catchy baseline is het halve werk. De “Lego van de voeding”: met die belofte komt nieuwkomer Winning Foods de wateren testen bij een dertigtal gezinnen. Goed gevonden. Leuk concept ook: maaltijdcomponenten als bouwblokken om recepten samen te stellen. Of die blokken ook zo’n pijn doen als je erop trapt, zeggen ze er niet bij. Ik ben heel benieuwd en ik wens ze alle succes, maar ik ga toch niet meedoen met hun volgende kapitaalronde.

Theorie en praktijk

Enkele decennia geleden testte Delhaize iets gelijkaardigs, onder andere in de winkel Hippodroom op het Antwerpse Zuid: een heel versrayon met maaltijdcomponenten in vacuümzakjes. Bedoeling was dat shoppers zelf aan het combineren zouden gaan met bereide groenten, sauzen, vlees of vis, aardappel- of pastabereiding, noem maar op. In theorie een geniaal idee, maar zoals u weet: in theorie zijn theorie en praktijk hetzelfde, maar in de praktijk zijn ze dat niet. Het werd een flop.

Mensen zijn gewoontediertjes, hun eetgedrag verander je niet zo gauw. Al zeker niet met diepvriesproducten, vrees ik. Remember Mealhero, dat een ijskoude concurrent van HelloFresh wilde worden. Quod non. Er zijn veel rationele argumenten pro diepvries, maar helaas geen emotionele.

Perverse geest

En dan nog dit. Willie Witloof heeft sinds kort een lief: Wanda Wortel heet ze. Verzonnen door de kinderen van Aldi-medewerkers. Zogezegd. Ik onthul u: er zat een behoorlijk volwassen mol in de jury. Dat niet iedereen – en al zeker de jonge leden van generaties Z en Alpha niet – kan weten dat Willy and Wanda ooit het pseudoniem was waaronder Suske & Wiske in de jaren zeventig de Amerikaanse markt trachtten te veroveren, tot daar aan toe. Nooit echt gelukt, trouwens. Maar ik heb het over ernstiger feiten: laat de zoektocht naar de perverse geest op de marketingafdeling in Erpe-Mere een aanvang nemen.

Want ergens in de kantoren van de discounter zit iemand zich te verkneukelen met de openlijke verwijzing naar één van de eerste bescheiden hitjes van de Antwerpse alt-charmezanger Guido Belcanto, uit 1990: de song Willy en Wanda vertelt het verhaal van een koppel dat enthousiast de BDSM-beginselen omarmt. Met Wanda als meedogenloze meesteres-met-de-zweep en Willy als haar gewillige slaaf. Hm, geeft toch een wat aparte smaak aan die wortel- en witloofgratin, niet? Tot volgende week!