Consumenten zijn aartslui, e-commerce is voor losers, bio is te duur, plastic is overbodig en hypermarkten zijn voltooid verleden tijd: dat is, kort samengevat, wat we leren in het weekoverzicht van RetailDetail Food.
Loze illusies
Het was deze week weer van dattum: de ene na de andere verkoper van gebakken lucht kwam pochen met opgefokte omzetcijfers en wankele balansen. Dozenschuiver HelloFresh wist opnieuw meer klanten te ronselen, al zit winst maken er nog lang niet in. Dat is niet eens de bedoeling, zolang durfkapitalisten maar hun portefeuille blijven bovenhalen. Het is een zakenmodel als een ander. Hetzelfde geldt voor websuper Picnic, die dank zij de opening van nieuwe distributiehubs de wachtlijsten hoopt weg te werken in Eindhoven en Rotterdam, steden waar gezinnen het gewoon té druk hebben om nog naar de supermarkt te gaan. Zie ook bol.com, dat met sterke groeicijfers de tegenvallende verkopen bij Delhaize moest camoufleren.
Ho maar, even de puntjes op de i: dat zijn toch geen échte retailers? Het zijn slechts handelaars in loze illusies, beheerders van een piramidespel dat het verbranden van beleggersgeld als voornaamste doelstelling heeft. Niet? Wel, tot nu toe was er in het hele land slechts één intelligente mens die de ballonnetjes van die dubieuze digitale groeiwonderen wist te doorprikken. Eén man die durfde te zeggen waar het op staat: namelijk dat het hele zakenmodel van Amazon & co op drijfzand is gebouwd. En dat de aartsluie consument zich niet moet inbeelden dat het gaat blijven duren. De vinger op de zere plek. Echter: mogelijk geïnspireerd door enkele politici, gaat ook Jef Colruyt nu resoluut voor de kracht van de verandering van gedacht.
Realistisch bedrag
Jawel: diepgaand marktonderzoek heeft uitgewezen dat zelfs Colruytklanten liever lui dan moe zijn. En dus komt Collect & Go voortaan dan toch de boodschappen netjes aan de voordeur bezorgen. Daar staat een billijke vergoeding van 15 euro tegenover. Flink wat meer dan bij de concurrentie. Of hoe het concept ‘laagste prijs’ plaats maakt voor ‘realistisch bedrag’. Ze lanceren de dienst dan ook in de steenrijke oostelijke rand rond Brussel. Als het daar niet lukt, dan lukt het nergens.
Het is niet de eerste keer dat Colruyt de laatste is om op een rijdende trein te springen. Ze nemen daar geen overhaaste beslissingen: zelfreflectie en meditatie, weet u wel. En thuis leveren zal duurzaam zijn of niet zijn, had Jef beloofd: de bestelwagens rijden op CNG, binnenkort misschien ook op elektriciteit of waterstof. De fiets is voor de discounter geen optie, met al die grote voordeelpakken en familieformaten. Hoewel: als Delhaize erin slaagt om heelder winkels te bevoorraden met fietscontainers, dan moet die oplossing toch ook volstaan voor de gemiddelde tweeverdiener met 1,64 kinderen? Nauwelijks stond dat artikel online, of we kregen op de redactie al telefoons van mensen die wilden weten waar ze zo’n handig aanhangwagentje konden bestellen. Dat ze het maar zo laten, het is nu al drummen op de fietsostrade naar Antwerpen, met al die elektrische bakfietsen voor hippe luiaards.
Gierige ontkenners
Of Walen luier zijn dan andere mensen, kon wetenschappelijk onderzoek tot nu toe niet hard maken. Dat Vlamingen gierige klimaatontkenners zijn daarentegen, blijkt ondubbelzinnig uit de nieuwe cijfers van VLAM. De doorgaans welgestelde verkavelingsbewoners uit het noorden moeten namelijk weinig of niets weten van die hele bio-hype. Duurzaam? Gewoon duur, vinden ze. En het milieu zal zichzelf wel redden. De groei van de biosector in ons land komt dus volledig op het conto van de Franstalige medeburger.
Tel maar na: het marktaandeel van bio bedraagt 2,5% in Vlaanderen, tegenover ruim 6% in het zuiden. Dat geeft te denken. Tenzij het zuiden synoniem is voor de rijke rand rond Brussel, waar zwaar overbetaalde expats zich maar wat graag de illusie van een schoon geweten kopen. Daarover geven de cijfers geen uitsluitsel. In elk geval blijven de biomarkten als paddenstoelen uit de grond schieten in en rond Brussel: nu opent er ook weer eentje nabij Tour & Taxis.
Plastickampioen
Vorige week maakten we ons nog vrolijk om de in condooms verpakte komkommers en paprika’s bij plastickampioen Albert Heijn, deze week blijkt de retailer wakker geschoten: al dat kunststof is dan toch niet zo onmisbaar als eerst gedacht. Als je de groenten maar vers houdt met een verfijnd vernevelingssysteem, zo blijkt na een test van enkele weken. Ze hadden daarvoor ook bij Cru kunnen gaan kijken, of bij Carrefour, maar wat ze zelf doen, doen ze naar eigen zeggen beter. Ook goed.
Over Carrefour gesproken: de noodlijdende hypermarkten van de keten blijken bij nader inzien nog noodlijdender dan gedacht. In Frankrijk zouden er bijna drie keer zoveel mensen moeten opstappen dan oorspronkelijk gepland. Op vrijwillige basis, weliswaar, maar toch. Het getuigt van weinig vertrouwen in de toekomst van het winkelconcept, dat almaar kleiner wordt tot het geen hyper meer mag heten. Al is dat soms slechts uitstel van executie: de tot Market omgebouwde winkel in Genk moet nu toch dicht, wegens niet opgewassen tegen de toegenomen concurrentie. De voormalige mijnstad is een commercieel slagveld. En dan is Jumbo nog niet eens gestart. Dat belooft.
Bodemloze put
Consumenten zijn nu eenmaal te lui om kilometers te malen in zo’n grote alles-onder-één-dak-winkel. Voor je het weet ben je een uur kwijt. En bij Makro nog wat meer. Toegegeven, dat is niet écht een hypermarkt, eerder een hybride concept dat op onnavolgbare wijze enkel de nadelen van de hyper belichaamt, zonder oog voor de luttele troeven. Tja, dat krijg je dan: een schier bodemloze put waarvan geen redelijk mens verwacht dat hij ooit nog gedempt wordt. Moederholding Metro wil er liefst vanaf, maar wie geeft er nog een cent voor?
Toch zijn er ondanks alle onheilstijdingen nog mensen die rotsvast geloven in een toekomst voor de hypermarkt. En lui zijn ze allerminst. Een deel onder hen werkt in Jumet, op de hoofdzetel van het 50-jarige Cora. De overige 2.200 zielen vullen de rekken in één van de negen Belgische en Luxemburgse vestigingen van de keten. Ze doen dat bovendien al héél lang, want personeelsverloop is quasi onbestaande in het bedrijf, meldt het persbericht trots. Hmmm, denkt u nu wat ik denk? Ik denk het wél, hé? In elk geval, in de mooie televisiespots van de retailer weerklinkt geen valse noot. Dat kan dan weer niet gezegd worden van de Moederdagcampagne van de Duitse supermarktketen Edeka: smakeloos seksisme volgens de enen, de best denkbare publiciteit voor Rewe, Aldi en Lidl volgens de anderen. Bij dat reclamebureau waren ze wellicht apetrots op hun foute ideetje. Ik zou nu een opmerking kunnen plaatsen over Duitsers en humor, maar dat doe ik niet: intellectuele luiheid is immers de ergste vorm van gemakzucht, zoals het spotje illustreert. Een weekend lang op je luie krent liggen met een goed boek, daarentegen: dat heet zelfontplooiing. Ik begin er meteen aan. U ook? Tot volgende week!
Elke vrijdag een overzicht van het FMCG-nieuws in uw mailbox? Meld u hier aan voor onze gratis RetailDetail Food Newsletter.
