Ook de humor is goedkoop bij de harddiscounters, leerden we de voorbije dagen. En retailers die gewoon hun job doen, krijgen bakken bagger over zich heen. Hoezo? Dat onthult het vrolijke weekoverzicht van RetailDetail Food!
Brulboei
Artisanale hammousse met asperges en triple sec; forel met gin, radijs, komkommer en appel; champignonsoep; garnalen met mozzarella, olijven, pesto en taboulé met curry; surimi met mangosaus. Dat is, in essentie, wat we onthouden hebben van de aller-allereerste persconferentie van Aldi België. Van de presentaties konden we namelijk niets verstaan, omdat de Diegemse vestiging die het vriendelijke nieuwe Aldi-concept in al z’n glorie kenbaar maakt, pal in het verlengde ligt van een drukke startbaan op onze nationale luchthaven. Vandaar de benaming pilootwinkel, uiteraard. En probeer maar eens op te brullen tegen een opstijgende Boeing. In tegenstelling tot sommige collega’s gaat Aldi die investering van 350 miljoen euro niet recupereren met prijsstijgingen, wel met een fikse omzetverhoging. Geen half werk ook: meer dan 300 winkels verbouwen in minder dan twee jaar, dat hebben we er nog niet veel zien doen.
Waarnemers zeggen dat Aldi met deze operatie Lidl achterna gaat. Maar in feite loopt Lidl ook Aldi achterna, meer bepaald met hilarische folderpagina’s vol dwaze dubbelzinnigheden. In de folder van volgende week lezen we op pagina 3 bijvoorbeeld de vraag “Word jij ook zo opgewonden van deze Lidl-folder?” En het antwoord volgt meteen, hoor: “Van mango krijg je serieuze goesting in vogelen, rollebollen, rampetampen, de horizontale mambo dansen…” Goed voor het libido, zo staat het er letterlijk. Met een suggestieve foto erbij, van glimmende, ronde, dikke, vette mango’s. Oeh! Hou ’m uit de buurt van de kinderen. Tja, discounters en humor…
Dansen met de duivel
Geen grappen en grollen bij de Franse collega’s van Franprix daarentegen. Want het is hen dan toch menens. Na die eerste Brusselse winkel, die zo’n beetje ‘en stoemelings’ de deuren opende op de Elsensesteenweg, is er nu wel degelijk sprake van een soort veroveringsplan voor Brussel. Een tweede opening is voor snel en de kandidaat-franchisepartners staan naar het schijnt in rijen aan te schuiven. “Brussel lijkt op Parijs”, klonk het bovendien. Werkelijk? Ik heb één keer een taxiblokkade in Parijs meegemaakt, en dat was toch ander bier dan wat die flauwe amateurs dinsdag in onze hoofdstad ten berde brachten, maar soit. Op een Franprix die 24/7 open is, zoals in de lichtstad, hoeven we voorlopig niet te rekenen, daar is een grondwetswijziging voor nodig.
Bij Monoprix, net als Franprix een onderdeel van de groep Casino, zijn ze niet vies van een risico meer of minder en hebben ze besloten om simpelweg hun ziel te verkopen aan de duivel. Jawel, ze gaan met Amazon in zee. Een goede zaak voor Jeff Bezos, ongetwijfeld. Maar we weten hoe het met Faust afliep. En met pakweg Robert Johnson, voor de muziekliefhebbers onder u. Creepy.
Hamvraag
Jaren geleden raakte ik op een barbecue om onduidelijke redenen in gesprek met een rood aangelopen West-Vlaamse landbouwersvrouw die bij hoog en bij laag bleef volhouden dat het kwaliteitszegel van het Consorzio Del Prosciutto Di Parma 100% frauduleus was omdat Parmaham volgens haar werd gemaakt van superieure Vlaamse varkens die slechts gedurende een korte tijdsspanne op Italiaanse grond verbleven. Ik gok dat ze dat sinds afgelopen maandag niet meer beweert, met dank aan de Lega Anti Vivisezione (zeg maar de Italiaanse tak van Gaia). Maar ik kan me vergissen. Per slot van rekening zou ik nog geen Vlaams zwijn van een Guinees biggetje weten te onderscheiden, bij wijze van spreken tenminste.
De geviseerde producten blijven gewoon in de rekken liggen, en de ongemakkelijke waarheid is dat de meeste consumenten het voorval intussen alweer vergeten zijn. Of op z’n minst selectief verdrongen hebben. Want we krijgen ze niet meer verteerd, die opeenvolging van smakeloze filmpjes en fraudedossiers. De overdaad aan voedselschandalen bezorgt ons geweten een indigestie. Ook voor dierenactivisten geldt de regel: trop is teveel.
Duw in de rug
Wil je weten of iemand een betrouwbare indruk maakt, stel dan de vraag “Zou u van deze persoon een tweedehandswagen kopen?” Lidl gaat de uitdaging aan en zal binnenkort directiewagens van BMW in de rekken plaatsen – of toch in de webshop. Er zit iets meer marge op dan op die aperitiefhapjes van Délicieux, vandaar. Dat vervuilende diesels niet geheel stroken met het duurzaamheidsprogramma van de retailer, hoeft ons niet te verontrusten: de auto’s worden immers niet in België verkocht.
Carrefour maakt intussen werk van de beloofde digitalisering middels de lancering van een eigen mobiele betaaloplossing. Naar analogie met Apple Pay en Alipay hebben ze die gewoon Carrefour Pay genoemd. Binnenkort staat onze smartphone vol met betaaloplossingen van elke winkel en elke bank waar we wel eens over de vloer komen. Ook breidt de retailer het aantal afhaalpunten en het online foodassortiment verder uit. Vooral met verse producten, want die blijken wel degelijk populair bij e-shoppers. Het e-commerceproject krijgt nu ook de onvoorwaardelijke steun van de medewerkers in de Luikse hypermarkten: zij hebben besloten om vandaag en morgen de deuren van hun winkels gesloten te houden, om aldus de webshop van de retailer een constructieve duw in de rug te geven. Goed gezien van de vakbonden!
Hoogsensitief
Terwijl Colruyt gewoon doet wat elke retailer moet doen – namelijk doelgroepen op hun wenken bedienen – worden enkele hoogsensitieve Vlamingen blijkbaar tot in hun diepste vezels geschokt bij het ontwaren van een handjevol Turkse en Marokkaanse merken in de winkelrekken. Ocharme. Last time I checked lagen zulke producten ook al bij Carrefour, Cora en Delhaize in de rayons, hoor, onder andere. Het is gewoon business. Iedereen doet het, maar erover communiceren blijft een heikel punt: bang voor de vox populi. Dat Colruyt zich genoodzaakt zag om een persbericht uit te sturen, had wellicht te maken met onkiese reacties op een zogenaamd onafhankelijke rechts-conservatieve website.
Inderdaad, ik dacht dat we ons wel degelijk in 2018 bevonden, maar sommige mensen wanen zich werkelijk nog in 1302. Google Alerts leidde ons ongewild naar een forum met commentaren als ‘de Colruyt wordt precies Marrakech. Waar kunnen we nu nog naartoe?’ Want ook Lidl en Albert Heijn zijn volgens deze trollen ware no-gozones geworden. Je verzint het niet. Ik ga u die weinig verheffende link dan ook wijselijk onthouden.
Dat hoegenaamd niets in retail hetzelfde zal blijven, hadden die baggerleveranciers bijvoorbeeld kunnen weten als ze het onvolprezen boek ‘The Future of Shopping’ hadden gelezen, een onmisbaar naslagwerk waarvan we met vreugde kunnen melden dat het als enige Belgische uitgave de shortlist haalde van de vijf genomineerden voor de titel Managementboek van het Jaar 2018! Nagelbijten tot 19 april, dat gaan we doen. Maar ons weekend is in elk geval al goed begonnen. En dat van u? Tot volgende week!
Elke vrijdag een overzicht van het FMCG-nieuws in uw mailbox? Meld u hier aan voor onze gratis RetailDetail Food Newsletter.
